Ik zal eerlijk zijn; zwanger zijn is niet mijn hobby en bevallen al helemaal niet. Maar het hebben van zo’n ieniemienie baby, daar kan ik geen genoeg van krijgen… Ik overweeg zelfs een carrièreswitch tot kraamhulp. Ware het niet dat ze die hier niet hebben, je leert het ‘babyvak’ van je familie of – vaak in het geval van ongewenste tienerzwangerschappen – van de familie van ‘de verwekker’ (als dat bekend is).
Nu weet ik bij een derde kind inmiddels wel aardig wanneer de baby het ‘goed’ doet – eet veel: check, poept goed: check, heeft krampjes: zielig, kan fronsen/tong uitsteken/vinger vastpakken: cute –, maar bij een eerste kind zou ik toch wel rete-onzeker zijn. Pas na zes weken is hier de eerste check van je kind, dus tot die tijd moet je op je gevoel afgaan en het doen met de portie adviezen die je krijgt.
Kraamhulp
Geen kraamhulp betekent ook dat je je baby niet dagelijks weegt en temperatuurt en je houdt ook geen plas-/poep-tabellen of groeicurves bij. En niemand die aan je buik komt voelen of je baarmoeder goed zakt of die een gehoortest bij je kind komt afnemen. Het betekent helaas ook dat niemand tegen je zegt dat je nu toch echt even moet gaan rusten, die even met je andere kinderen gaat wandelen of die vraagt wat je vandaag op je broodje wilt. Wat dat betreft ben ik erg op mezelf aangewezen en dank ik God (dat doen ze hier te pas en te onpas) dat ik snel herstel en prima mijn eigen kopje thee kan zetten.
Goedbedoeld advies
Wat ze hier wel hebben is een Rijksvaccinatieprogramma (dat grotendeels overeenkomt met de Nederlandse), ze hebben net het verlof verlengd van vier naar zes maanden en je krijgt een berg gratis advies. De meeste adviezen leg ik vriendelijk naast me neer; ook dat gaat makkelijker als je weet waar je mee bezig bent. Zo is mijn lichaam niet na de bevalling met heet water gedept (het enige waar ik aan kon denken toen ik thuis kwam was een hele koude douche) en is mijn buik niet ingebonden door er hele strakke, lange doek omheen te wikkelen (nu maar hopen dat mijn flubberbuik vanzelf minder wordt…). Ook weiger ik pertinent om mijn baby in drie dekens te wikkelen als ze naar buiten gaat (het is momenteel 25/30 graden). OMG, zo smelten die baby’s toch?! Dus het advies “Don’t take her outside, ‘cause she will vomit”, doe ik met een glimlach af en ik houd het er maar op dat mijn baby toch ook half Hollands is.
“Wilt u het hele pak pampers?”
Naar buiten gaan met je newborn is hier sowieso niet gebruikelijk. Je wordt als nakawera (borstvoedende vrouw) geacht om de eerste maand binnen blijven met je baby. Maar natuurlijk – want ik ben erg eigenwijs – heb ik al wel een paar keer met Evy (netjes in één dunne doek gewikkeld) door de wijk gelopen. En tot mijn grote hilariteit had ik anders de vraag “Wilt u echt het hele pak (pampers) kopen?” helemaal gemist! En het is toch ook leuk om haar te showen aan de mensen uit de buurt die ik inmiddels (nee, nog niet bij naam) ken. Stuk voor stuk willen ze deze mzungu mwala (blank meisje) even vasthouden. Zelfs een wildvreemde oude dame op straat vroeg dat aan me. Ik heb maar gedaan alsof ik haar niet verstond en met een beleefd “Oké, dank u wel” liep ik snel weer door met mijn kroost.
Ontploffende boezem
Inmiddels ben ik de eerste drie zware weken doorgekomen. Ik was er wel mentaal op voorbereid, maar je vergeet toch weer het slopende effect van slaaptekort, tepelkloven, regeldagen en een – wat zo mooi lijkt maar het niet is – ontploffende Pamela Anderson boezem. Ik koester de spaarzame momenten dat ik gewoon even naar Evy kan kijken; of ze nu slaapt of wakker is. Want overdag bijslapen komt er niet van; er is altijd wel één van de drie die iets van me wil. Gelukkig heb ik de kunst van het staand borstvoeden al lang geleden geleerd. Zo kan ik tijdens het voeden in de gaten houden of Zora geen moddertaartjes staat te bakken van haar poppenkleren of dat Patrick een slok regenwater neemt. Iets wat volgens mijn man een ouder niet hoort te zeggen is: “Ik vind het super druk met drie kinderen”. Maar dat vind ik dus wel! Zo, dan is bij deze dat taboe ook maar weer van tafel geveegd.
PS: Mocht je de tienermoeders in Oeganda willen steunen die er alleen voor staan (en het dus nóg drukker hebben), kijk dan op www.mamaandmeuganda.com
