Baby Evy is geboren! Een prachtig (nu nog blank) meisje met een dikke bos zwart (nu nog stijl) haar. Het duurt ongeveer een half jaar voordat ze is ‘bijgekleurd’ naar een bruin meisje met afro-krulletjes.
We hebben voor de bevalling uiteindelijk toch gekozen voor Mulago Hospital – hèt overheidsziekenhuis in Kampala met een goede reputatie. Het is niet zo mooi en luxe als de privékliniek waar ik mijn zinnen op had gezet, maar wel 10x (!) goedkoper.
En omdat mijn man zo lief was om in het begin iets meer aan de zuster te betalen dan alleen de aanmeldfee, heb ik bij de controles nooit in de rij hoeven wachten.
Alles voor je bevalling zelf meenemen
Ik had een lijstje meegekregen voor de inhoud van de ziekenhuistas. Nou, zeg maar gerust hutkoffer, want ALLES moet zelf meegenomen worden. Je eigen slippers en badjas snap ik nog. Maar waarom moet ik mijn eigen beddengoed, plastic zeilen, teiltje en zeep mee? En wat is in godesnaam cotton wool?! (dat is dus een rol katoen dat je in stukken knipt en in stukken dik gaas (die koop je ook op een rol) wikkelt et voila, je hebt je kraamverband).
De bevalling ging als volgt (mannelijke lezers mogen hier afhaken):
Maandag 21 december om 21:00u
We arriveren in het ziekenhuis na een dag voorweeën en een autorit van 20 minuten over een aantal goede en een aantal hobbelige wegen. In de onderzoekskamer volgt helaas een teleurstelling: nog maar 3 cm, ai!
Mijn schoonzus Jane is inmiddels gearriveerd en dus kunnen we mijn – gelukkig privé -kamer gaan inrichten (bed opmaken, klamboe ophangen, matje voor Jane op de grond, emmertje voor zuzu (mooi woord voor pies) in de hoek.
Verder bestaan mijn facilitaire voorzieningen voor de komende 18 uur uit een toilethok op de gang waar ik de keuze heb tussen een frans toilet en een zittoilet (makkelijke keus!). Het is niet blinkend schoon, maar acceptabel. Verder is daar een kraan met en een douchehokje zonder stromend water.
Man mag niet mee de bevalkamer in
22:00u De zuster komt even checken of alles goed gaat. Hmmm, 5 cm. Ga toch maar vast richting de ‘labour ward’ lopen, het zou zomaar eens snel kunnen gaan.
We besluiten dat David naar huis gaat. Hij kan nu niks doen en mag helaas niet mee de bevalkamer in. En ik heb nu meer steun aan Jane.
22:30u Ik wil NU naar de bevalkamer!
Mijn eerste indruk als ik binnenloop? Oei, dit gaat oncomfortabel worden. De kamer is kaal met een stenen vloer en het bevalbed is hard en smal. Ik voelde me even erg alleen, met een biddende schoonzus op de gang, geen man en de weeën die horen bij de laatste centimeters ontsluiting. Bij gebrek aan iets om in te knijpen, heb ik maar in mijn eigen arm geknepen. Totdat de drie zusters klaar waren met voorbereiden en er één zo dichtbij kwam staan dat ik me aan haar heb vastgeklampt en haar niet meer heb losgelaten. Oh, wat zal ze een pijnlijke arm hebben gehad, sorry! Deze drie zusters waren overigens fantastisch; hup, vliezen breken, aanmoedigen en persen maar. Circa tien minuutjes later is Evy er.
Slachtzaal
Dinsdag 22 december om 00:07 uur
Na ‘het werk’ kwam er meteen een vrouw in een groene overall met een grote bezem het bloed van de tegels schrobben. Hmmm, dat deed me op dat moment echt even aan een slachtzaal denken.
Evy wordt schoongeboend en in een doek gewikkeld en mocht daarna – ja, serieus in dat smalle bevalbed – aan de borst. Daarna werd ze aangekleed en werd ik met haar in mijn armen in een rolstoel naar mijn kamer gereden.
00:30u Slaaptijd. Omdat ze hier geen plastic babybakjes hebben waar je kind in ligt, mocht Evy heerlijk bij mij op bed slapen. Nou ja, van slapen komt niet veel als je om de zoveel uur gestoord wordt…
04:00u Er staat een zuster naast mijn bed voor ‘de registratie’ (notabene heel modern via de tablet). Dus weer hetzelfde riedeltje: leeftijd, tribe, naam van mijn man en mezelf (de naam van mijn kind wilde ze niet weten) en hoeveelste kind en bevalling dit was. Zij checkt ook of Evy geen external defects heeft. Internal defects worden hier niet gecheckt, zoals dat in Nederland met een hielprik gebeurt.
04:30u Toch maar mijn bed uit om te plassen en om 3 bananen weg te werken. Jane ligt hard te snurken op de grond. Snel plassen op het emmertje en dan weer snel terug onder de klamboe.
06:00u Er komen twee zusters langs om mijn bloeddruk te checken en om mijn warmtepleisters op te halen. Die zagen ze tijdens de bevalling op mijn rug en heb ik aan hen beloofd. “Hallo, hoe gaat het? Je had nog die pleisters beloofd. Ik heb ze nodig. Ja ik ook, voor mijn moeder.”
07:00u Er komt een schoonmaakster langs om de kamer te schrobben.
08:00u Er komt weer een zuster langs om mijn bloeddruk te checken. Bij gebrek aan een douche wast Jane mij op het bed en verschonen we het beddengoed en mijn kleding.
08:00u Er komt een zuster langs om mijn bloeddruk te checken. Bij gebrek aan een douche wast Jane mij op het bed en verschonen we het beddengoed en mijn kleding.
13:00u Feest! Mijn man en kinderen zijn er!
14:00u Speeddate met ‘mijn’ arts: “Hallo, gaat alles goed? Ja, ze hebben mij niet gebeld, want dat was niet nodig. Het is een meisje, leuk. Ze krijgt straks haar eerste prik en jij krijgt antibiotica en ijzertabletten voorgeschreven (die ik dus mooi niet ophaal bij de apotheek, want dat vind ik totaal onnodig). Oké mooi, dan zie ik je over 6 weken”.
Onderhandelen
17:00u Er wordt nog even, zoals het hoort, onderhandeld over de rekening; de blijkbaar gegeven drugs kunnen eraf, want die heb ik niet gehad en ook de fee voor de arts kan wel wat minder, aangezien hij niet bij de bevalling aanwezig was.
Dan worden al onze spullen en kinderen in de auto geladen. Met z’n allen op naar huis!
Al met al was bevallen in Oeganda een prima ervaring, aangezien je een bevalling toch vooral zelf moet doen. En ik heb als extraatje nog een vooroordeel de wereld in geholpen: omdat Evy erg schoon naar buiten kwam (dus met weinig van dat witte smeer) denken ze nu dat alle blanken schone baby’s krijgen, haha!
