Mijn nieuwe collega Paulien vroeg me gister: ‘Maar hoe doe jij dat dan, met vier kinderen?!? Je bent alleenstaand moeder toch?!?’ Eerlijk gezegd wist ik in eerste instantie geen beter antwoord dan ‘tja, daar ben ik aan gewend’. En direct daarna dacht ik bij mezelf ‘ja, hoe doe ik dat eigenlijk?’
Van een naar vier
Paulien zelf is gezegend met een man en slechts 1 kind. Ik weet nog dat ik het best druk vond in die tijd, met alleen Zora en David. Waarmee dan?, vraag ik me nu wel eens af. Ja, toen werkte ik meer, dat is waar. Maar ik had zelfs een nanny in huis voor het huishouden en koken.
Ik denk dat de omschakeling van een ‘vrij’ leven naar een ‘leven waarin je altijd rekening met een ander moet houden’ of zelfs ‘de verantwoordelijkheid hebben over andermans leven’ het zo (mentaal) druk maakt. Je gaat opeens veel meer moeten van jezelf.
Mijn tweede kind – Patrick – kon ik er overigens prima bij hebben. Bij de uitbreiding naar een derde nam de werkdruk binnen mijn gezin behoorlijk toe. Misschien ook omdat we toen geen Nederlandse luxe om ons heen hadden. Een vierde kind erbij (of in jouw geval misschien de vijfde, achtste of elfde) maakt qua chaos niet meer uit. Dat is vanaf de derde eigenlijk een verloren zaak.
Houd de lat laag
En zo staan we er nu voor. Best goed eigenlijk. En hoe dat gaat? Het gaat. Hoe ik dat doe? Ik heb nog steeds geen idee. Er zijn dagen – best veel eigenlijk – dat ik overloop. Maar steeds vaker kan ik de lat voor mezelf verlagen. De kids zijn op tijd op school, top! Er staat eten op tafel, goed gedaan! Dat dat vaak wraps of noodles zijn en dat Evy’s haar vaak op standje ‘pluis’ staat, nemen we dan maar voor lief.
Ik heb 1 uurtje per dag tijd voor mezelf. Tussen negen en tien ‘s avonds. En dat uurtje voelt elke dag weer aan als een luxe. Telefoon aan de kant, kopje thee in de hand en een favo serietje op Netflix. Genieten met een hoofdletter G. Groetjes van een ZekerNietPerfecteMaarMeestalGelukkige Moeder.
