Ik blijf mezelf verbazen. Heb ik nu echt zojuist mijn schoonzus opgebeld om te vertellen dat ik Oeganda mis (en om te vertellen dat Evy haar eerste tandje krijgt)??! Ja echt! Ik mis – na vijf weken – namelijk niet alleen mijn mannen, maar ook het land; de warmte van het weer en de mensen. Vriend R. merkte heel slim op dat ik dan destijds de juiste keuze heb gemaakt om te gaan en hij heeft gelijk!
Veilig geland met de meiden
Het begin van de reis ging niet zonder slag of stoot; zo mocht ik niet met 3 kinderen onder de 5 in een vliegtuig (i.v.m. veiligheid) en werd het visum van schoonzus Jane een week voor tijd afgewezen, zodat zij niet (met Patrick) meekon. Het is dus een meidenreis geworden die helaas ook nog eens een dag te laat begon, omdat we het vliegtuig misten (toegegeven, dat was (schaam schaam!) een gevalletje ‘eigen schuld, dikke bult’).
Maar na een lange reis zette baby Evy – bij wijze dan – haar allereerste stappen op Nederlandse bodem en had ik een memorabele eerste chat met tante Jane: “We have landed safely” – “God is great” – “Airplanes too” 🙂 .
Teveel keuze en witte mensen
In de eerste week heb ik verdwaasd rondgelopen en de allereerste keer in de supermarkt was echt surreal; alsof ik in een andere wereld liep. Niet alleen vond ik het vreemd om zoveel blanken bij elkaar te zien, maar de keuze in de schappen vond ik echt overweldigend; ik wist spontaan niet meer wat ik moest kopen. Black-out.
Mijn lijf was wel hier, maar in mijn hoofd zat ik nog in Oeganda. Daardoor wist ik ook even niet aan welke cultuur ik moest vasthouden met als gevolg een vreemd soort loyaliteitsprobleem in mijn hoofd. Het liefste wilde ik tegen iedereen schreeuwen: “jullie hebben het zo goed, stop nu eens met klagen!!” Dat heb ik toch maar niet gedaan….
Pas na een paar weken begon ik me weer ‘gewoon’ Hollander te voelen en stond ik mezelf het ‘leven in luxe’ (want zo blijft het wel aanvoelen) toe.
Hoe bevalt het?
De vaak gestelde vraag “hoe bevalt het je weer hier?” beantwoord ik standaard met “koud”. Zora heeft al 2x een winterjas aangehad, terwijl mijn moeder het dan best een lekker temperatuurtje vindt. Ik heb besloten om het ervan te nemen deze vakantie, zodat ik weer op kan laden na een heel pittige tijd in Oeganda. Hier kan ik weer lekker bij m’n vriendinnen zijn, zelf autorijden en ondertussen keihard meezingen met Eye of the Tiger, ‘s nachts alleen over straat fietsen, lekker lang onder een warme douche staan en heeeel veeeel lekkere dingen eten (kaas, erwtensoep, hagelslag, etc etc etc.). Ik hoop dat de piloot het niet erg vindt dat ik een paar kilo’s zwaarder mee terugga.
Zo drukdrukdruk
Als ik nu met mijn Afrikaanse bril (met zebraprint, haha) naar de Nederlanders in het algemeen kijk, dan zijn me een aantal dingen opgevallen:
– het looptempo ligt hier behoorlijk hoog en iedereen is constant drukdrukdruk met van alles moeten;
– ik krijg hier veel sneller een gevoel van gêne. Bijvoorbeeld als je uitbundig gaat dansen, extra vriendelijk tegen iemand doet of kleurige kleding draagt; het lijkt wel of iedereen op je let en een mening over je heeft;
– men is allergisch voor alles wat spontaan of onverwachts is;
– men maakt hier echt van ALLES een probleem (oh jee we zijn 5 minuten te laat, nee he mijn ‘eigen’ koffiekopje staat in de afwasmachine, balen we kunnen de auto niet heel dicht bij de deur parkeren, oei ik gooi per ongeluk iets van plastic in de ‘gewone’ afvalbak);
Maar toegegeven, ook ik ben de laatste tijd behoorlijk drukdrukdruk met van alles doen en regelen. Druk met vriendinnen bezoeken, nieuw gekochte huizen bekijken, mijn nieuwste nichtje Feline bewonderen, dansen op de bruiloft van mijn zusje en allerlei apps en muziek downloaden en youtube filmpjes kijken. Ook ben ik al ellenlang bezig met het verkrijgen van een BSN voor Evy (het lijkt hier gdmm Afrika wel)…
Heimwee de andere kant op
De heimwee naar Patrick wordt steeds erger, soms zo erg dat ik bijna zijn foto’s en filmpjes niet durf te bekijken omdat ik dan super-emo word. Ik stop het gevoel liever even weg en blijf in mijn hoofd herhalen dat hij in goede handen is. En dat is ‘ie gelukkig ook echt.
Maar nu mis ik het land dus ook. Over drie weken gaan we weer lekker terug. Als ik nu wegga zie ik mijn vriendinnen pas over een jaar, want ik ben toch echt niet van plan om in de winter naar Nederland te komen, gek idee is dat. Volgend jaar gaat Patrick ook mee en kom ik maximaal 1 maand.
