Een nieuwe nanny
Onze werkster Sipi is weg! Je weet waarschijnlijk nog wel dat zij liever sliep dan werkte en dat ik haar niet met mijn kids vertrouwde, dus ik ben daar blij om. We hebben haar niet keihard aan de kant gezet, maar besloten dat ze voor mijn schoonmoeder in het dorp gaat werken. Nu is mijn schoonmoeder behoorlijk streng; ze werkt zelf – met haar 80+ jaar, nog elke dag op het land en ze houdt echt niet van luie mensen of meiden die continu achter de jongens aanvliegen. Dus ik ben benieuwd hoe lang ze het met elkaar uithouden…
Uiteindelijk heeft nanny Sunny met hints afgezegd (ze had haar hand gebroken, maar op de vraag hoe het met haar ging heb ik nooit meer iets gehoord… ). En dus hebben wij nu Joanne; ze komt van het platteland, is 28 jaar oud en moeder van vier. Haar kinderen zijn bij familie in het dorp achtergebleven, zodat zij geld kan gaan verdienen in de stad. Tja, zo gaat dat hier.
Een grote uitdaging in huis gehaald
En wat een verschil! Het is dus wel mogelijk dat de compound en het huis voor 9:00u geveegd zijn, de was kan dus wel in een paar uur i.p.v. de hele dag gedaan worden en er kan dus blijkbaar wel om 18u eten op tafel staan. Daarnaast is Joanne netjes en respectvol: ze zegt vriendelijk goeiemorgen en gaat door haar knieën als ze me iets aangeeft, of het nou een vork of Evy is.
Ondanks dat Joanne in alle opzichten een verbetering is, heb ik wel degelijk een grote uitdaging met haar aangenomen. Want hoe werk je iemand in die 1) uit een totaal andere leefomgeving komt 2) met een geheel ander referentiekader is opgegroeid en 3) niet jouw taal spreekt (en jij niet de hare). Nou, dan ben je dus op handen- en voetenwerk aangewezen.
Gebarentaal
We hebben inmiddels een leuk soort gebarentaaltje ontwikkelt:
– wil je Zora douchen? Ik wijs op Zora en wrijf met een groot gebaar over mijn lichaam.
– ze houdt een ui in haar hand en wijst op een witte stoel. Rara, wat is dat? Een knoflook!
– en je kunt ongeveer wel raden hoe ze heeft uitgelegd dat ze wagenziek is
Dus hoe leg je dan uit wat een koelkast/vriezer doet?? Nou gewoon, door haar hand te pakken en die erin te stoppen (“this is cold en this is very cold”).
Onze ‘gesprekken’ gaan meestal goed, maar soms ben ik in het luchtledige aan het praten. Ik wilde laatst een bord hebben en vroeg aan haar “mpaku (geef mij) plate” (tegelijkertijd een cirkel uitbeelden en op het brood wijzen). “Ja” zei ze, en ging weer vrolijk verder met het moppen van de vloer ☺.
Het kost moeite, ik moet elke handeling voordoen, maar we komen vooruit. Joanne kan nu wel de waterkoker aanzetten en pannenkoeken bakken. Ze deed in het begin wat lang over het schoonmaken van ’t toilet, maar ze begrijpt inmiddels ook dat je de hendel niet de hele tijd hoeft te blijven vasthouden om door te trekken.
Back to the basics
Ondanks dat je weet dat je met een nieuwe werkster weer echt back to the basic moet, maak ik continu denkfouten. ‘Bananas’ zijn hier matooke bananen en geen gewone, zoals ik bedoelde. Een hemd over een blouse bij Zora aantrekken vind ik niet erg fashionable. En ik heb me helemaal rot gezocht naar mijn pot oploskoffie, niet beseffende dat die in de koelkast stond.
Natuurlijk is er op Joanne ook wel wat aan te merken (anders zou ik geen goeie Hollander zijn ☺). Ze is en blijft een ‘dorpeling’ en die zijn gewoon niet zoveel gewend. Wat ik persoonlijk heel irritant vind, is de enorme aantrekkingskracht die een tv op haar heeft. Elke keer als denkt dat ze niets te doen heeft, gaat de tv aan en ligt (want ’n stoel is ze niet gewend) ze midden in de woonkamer op het speelkleed te kijken. Ik snap het wel, in het dorp heeft bijna niemand een tv, maar ik tolereer ’t niet. Als ik het beu ben om voor de zoveelste keer uit te leggen dat ik dat overdag niet wil, zet ik – ja ja heel kinderachtig – gewoon de stroom uit (“sorry, no power”).
Daarnaast heeft ze een grote interesse voor spelen met Lego. Toen ik laatst Patrick op zijn kop gaf omdat hij tijdens slaaptijd met de piano zat te spelen, was dit dus niet Patrick die ik hoorde, haha.
Een tafelkleed is gewoon gezellig
Aan de lopende band blijf ik uitleggen dat de koelkastdeur dicht moet, dat je het licht in je kamer uit doet als je gaat slapen, dat een hordeur een functie heeft en dat ik een – Hollands gezellig – tafelkleed op een plastic tuintafel gewoon leuk vind staan.
En dan weer de terugkerende moeilijkheid van de Pamper; ze denkt dat ik niet weet wanneer Evy heeft geplast omdat ze een pamper draagt. Ik heb getracht uit te leggen dat je dat gewoon kunt voelen, want het begrip ‘plasindicator’ zal ze niet begrijpen denk ik.
Maar wat ik nog het meest storend vind, is dat ze elke keer mijn rooibostheezakje weggooit, terwijl ik daar toch minimaal 10 kopjes uit kan halen (let wel: mijn voorraad is beperkt, dus heilig).
Maar goed, ze doet tot nu toe haar best. En belangrijker nog, ze is een echte ‘moeder’ en ik durf de kids bij Joanne achter te laten (niet te lang hoor). Zo kan ik bijvoorbeeld rustig de oudste twee naar school brengen, terwijl Evy in bed kan blijven.
Haha, ze doet soms zo erg haar best dat als je haar vraagt om om 4 uur te gaan koken, zodat we om 6 uur aan tafel kunnen, ze het eten om 4 uur warm op tafel heeft staan.
Warme en regenachtige groetjes uit de tropen.
PS:
PS1: bij de tijd dat deze blog uitkomt, is Joanne vervangen door Grace. Joanne was niet proactief, kon echt niet lekker koken, snapte mijn boodschappenlijstjes niet want ze bleek analfabeet en ook de taalbarrière speelde ons parten. Grace is een vlotte jonge meid uit onze wijk, zij is echt een ‘city-girl’, ze werkt hard en is ontzettend leuk met de kinderen. Ik vind het daarnaast ook prettig dat ze ’s avonds weer gewoon naar d’r eigen huis gaat.
PS2: Sipi is door mijn schoonmoeder vervangen door een oudere dame.
