In de afgelopen weken is er wel 69 kilo bij ons op visite gekomen. Oh, en mijn beste vriendin Marjolein en mijn ouders. En in augustus komt er nog eens 92 kilo.
Het meest geïmporteerde product naar ons huis is voedsel. Ontbijtkoek, leverpastei, pepernoten, roosvicee, stroopwafels, rooibosthee, appelstroop. Maar ook toiletblokjes en aardappelschilmesjes, want die verkopen ze hier nergens. We eten kerstkoekjes en paaseieren tegelijk. En pepernoten in januari.
Emo-effect
Ik kan wel stellen dat ik toch echt een emo-eter ben. Nu ben ik momenteel bijna overal emotioneel over, maar het emo-effect van een koffer vol Hollands eten is groot! De kinderen hebben nog nooit zo goed pasta gegeten als met Smac erin, de Cracottes zijn in no time weggewerkt en dan die chocola van de Aldi, mmmmm-voor-mama! Maar het meeste heb ik genoten van een heerlijk warm bord erwtensoep met worst, met buiten een graadje of 35 en het zweet op je kop.
Cultuurshock
Ik geloof dat m’n vriendin Marjolein wel een cultuurshockje had. Ze heeft al heel wat gereisd en kampeert voor de lol (ja, echt!), maar ze had niet verwacht dat we zo midden tussen de locals zouden wonen. Tja, wij wonen nou niet echt in een rijke buurt – onze wijk is zoals ze zeggen upcoming. Ben je benieuwd naar de indrukken die Marjolein hier heeft opgedaan? Check haar blog!
Marjolein is 2x drie dagen bij ons geweest. Tussendoor heeft ze een reis door dit prachtige land gemaakt (o.a. de berggorilla’s, big five en shoebill bird gezien). Het was zo fijn om haar hier te hebben. En tegelijkertijd ook zo gewoon, net alsof ze hier hoort. De dagen dat ze hier was waren wel vermoeiend hoor, omdat we vaak tot midden in de nacht zaten te kletsen met een glaasje Oegandese rode wijn erbij. En dan ’s nachts voeden en ’s ochtends weer vroeg op… pfff. Typisch een gevalletje van eigen schuld dikke bult. En eigenlijk zijn we nog niet uitgekletst…
Eerste ontmoeting
Mijn ouders zijn hier drie weken geweest. Ik vind het stoer van ze dat ze hun Hollandse comfort zone af en toe verruilen voor het verre Afrika. Ze kwamen een paar maanden eerder dan gepland, omdat mijn moeder had besloten dat ze toch echt niet langer zonder haar Evy kon. Midden in de nacht heb ik haar – slapend – uit bed gehaald en in de armen van oma gelegd. En ja hoor, daar was het emo-moment. Mijn moeder kreeg tranen in haar ogen van geluk en ja, ik dus ook. Zo mooi! Wat moet het moeilijk voor haar zijn geweest om haar nieuwste kleinkind nog nooit te hebben vastgehouden, geknuffeld en geroken.
Kraamtijd
Samen met mijn ouders kwamen er ook 2 paar extra ogen en handen mee. Heerlijk! Ik heb het gevoel dat mijn kraamtijd nu pas is begonnen. Ik was gewoon overspannen aan het ontzwangeren en dat raad ik niemand aan. Maar als moeder weet je ook wel hoe dat gaat: kinderen staan op nummer 1, ieder ander op nummer 2 en zelf bungel je onderaan. En dan iemand anders doodleuk en welgemeend het advies “doe rustig aan en denk goed om jezelf” geven; tja…
Dus opeens is de pijn in mijn nek als sneeuw voor de zon (leuke uitdrukking om hier te gebruiken) verdwenen, maak ik meer lol met de kinderen, doe ik middagdutjes, snauw ik minder op mijn man en heb ik zelfs tijd om met Evy te knuffelen zonder dat ik tig andere dingen in de gaten moet houden.
Trotse opa en oma
Omdat mijn ouders hier 2 jaar geleden ook al waren, waren ze de cultuurshock gauw te boven. Al zal mijn moeder nooit wennen aan al dat stof in haar neus. Mijn vader heeft heel Afrikaans een aantal keer al klussend de hitte getrotseerd – en dat deed hij beter dan menig timmer- of loodgietermannetje hier uit de buurt.
De rest van hun vakantie hebben ze met de kleinkinderen gespeeld, heeft oma elke avond een uitgebreid badritueel met Evy gedaan en heeft opa hele gesprekken met haar gevoerd. Zo’n grote witte man met zo’n klein poppetje in zijn handen en dat gaat dan van “gugugugu, kggkggkgg, tuttuttut”. Smelt!
Inmiddels zijn alle Hollanders weer weg en kan ik met hernieuwde energie ons leventje hier verder op gaan bouwen. Wachtend op de andere kilo’s die op visite komen!
