Bij een loopbaantest zal er bij mij geen ‘Huismoeder’ uitkomen, maar mogelijk wel ‘Politieagent’ of ‘Circusartiest’. Ik twijfel weleens aan mijn huismoeder-kwaliteiten…
Zo speel ik graag met mijn kinderen, maar niet de hele dag. Ik wil namelijk ook af en toe als een zoutzak op de bank zitten en ongestoord een tijdschrift lezen – zonder gezeur aan m’n kop over wie met de dokters-set mag spelen of waar knuffelaapje nu weer is.
Slaaptekort
Misschien is een portie slaaptekort ook niet echt bevorderlijk om deze rol goed uit te voeren. Het maakt weleens dat ik uit mijn vel spring als één van de oudsten niet luistert, terwijl Evy dan ook nog begint te huilen. Niet altijd eerlijk, maar ik ben ook maar een mens. Oh, dit is herkenbaar? Nou, dan stop ik met mijn relaas en zal ik toelichten waarom de andere twee rollen mij inmiddels op het lijf geschreven zijn.
Circusartiest
Tot zo’n 4 jaar geleden was ik nog een stoere single Seat-sjeesende salesmanager die naast haar fulltime baan op de motor of het racecircuit te vinden was. Daarna is er in een rap tempo schrikbarend veel veranderd in mijn leven. Even kort samengevat: man gevonden, stiefmoeder en -oma geworden, 2x getrouwd, 3 kinderen gekregen, 2x van baan gewisseld en geëmigreerd. En zo vind je mij dus nu in zogenoemd ‘donker Afrika’ waar ik als een Circusartiest heel veel draaiende borden op lange stokken in de lucht probeer te houden.
Omdat David steeds vaker van huis weg is voor zijn export-business, ben ik regelmatig alleen thuis met mijn eigen kinderen, onze werkster Sipi (een meisje van ca. 15 jaar dat uit een dorp komt, geen Engels spreekt, het geheugen van een goudvis heeft en het woord verantwoordelijkheid niet kent. Met een beetje mazzel zijn ook Pipi (dat 3-jarige jongentje) en Ronnie (zijn oudere broer van ca. 14 jaar) aanwezig.) Het was op één van die dagen dat ik mezelf heb gepromoveerd tot Politieagent 2.0. Zo’n dag ziet er ongeveer als volgt uit:
Politieagent
Patrick, Zora en Pipi spelen buiten en ik voed/badder/sus Evy. Ik moet de kids goed in de gaten houden en regelmatig corrigeren als ze […] doen (vul op de puntjes maar in wat 2 peuters en 1 dreumes allemaal kunnen uitspoken). Ronnie zit meestal binnenshuis slechte kungfu-films te kijken, dus daar heb ik weinig last van.
En – nu komt de clou – ik kan het in de gaten houden van de kids niet aan Sipi overlaten, omdat zij zich zelf ook als een kind gedraagt. Dus initieert ze ‘gezellig’ spelletjes met Patrick waarvan ik niet wil dat hij ze leert, zoals achter het huis rennen, je vinger in de waterkraan stoppen, stickers op de muur plakken en op de bank klimmen. Van Zora’s roze driewieler is laatst het voorwiel afgebroken, maar niet doordat mijn kinderen erop hebben gezeten…
Groot kind
Enfin, tussen het baby-knuffelen en kids corrigeren door, moet ik dus ook in de gaten houden of Sipi geen gekke dingen uitvreet en daarnaast haar werk goed doet. Dat houdt o.a. in dat ze:
– niet maar de helft van het eten maakt en de rest – oeps – vergeet;
– het eten op tijd klaar heeft, anders zit ik weer met vermoeide kinderen aan tafel;
– niet even lekker gaat slapen onder werktijd (ja poehee, dat zou ik ook wel willen);
– niet de kinderen in de auto laat spelen (want die auto staat hier midden in de zon hè);
– geen scherp mes laat slingeren, zodat ik Patrick er al 3x(!) mee in zijn hand heb zien staan.
Nieuwe nanny
Daarom ruil ik binnenkort Sipi in voor Sunny – zij heeft al 10 jaar ervaring als nanny, heeft voor een Hollander gewerkt en praat en verstaat gewoon Engels. Bovendien is ze 30 jaar en dus een stuk volwassener in de omgang en zal ze – althans dat mag ik hopen – niet elke keer gaan giechelen als er een jongeman bij ons over de vloer komt.
Het ontslaan van Sipi doe ik overigens niet zonder groot schuldgevoel, want ik weet dondersgoed dat ze hier een heerlijk leventje heeft en straks weer in een hut in een dorp woont zonder brood, kip, tv en speelgoed. Maar moet ik het daarom niet doen?! Ik moet mijn (moeder)gevoel volgen, omdat ik weet dat anders of ik gek word of één van mijn kinderen straks iets overkomt.
En dan is zo’n keuze opeens heel makkelijk te maken, want mijn kinderen gaan voor alles. Dus Sunny start hier per 1 maart. Dan ben ik misschien geen perfecte Huismoeder, maar een Overbezorgde Liefdevolle Moeder ben ik wel!
