Nu mijn kinderen ouder worden, zijn er steeds vaker discussies aan tafel. Als in: best interessante discussies. Dus niet over wie het hardst kan steppen, de mooiste LEGO heeft of het langste haar heeft. De ‘wie-heeft-het-langste-frietje’-wedstrijd is overigens mijn favoriet, die vindt altijd bij de McDonalds plaats. Een aanrader.
Vandaag ontstond er een discussie over stemmen en de democratie. Mijn kinderen vonden het een eerlijker idee als er eigenlijk niemand de baas is over iemand. Dat ben ik met ze eens. Maar op de vraag wat je dan moet doen als iemand iets doet wat niet mag, was het antwoord dat je dan maar met zijn allen moest stemmen. Via Instagram. En dat lijkt me vrij lastig met 8 miljard mensen tegelijk, maar dat was blijkbaar geen sterk argument.
Utopia
Gaandeweg het avondeten ontstond een soort beeld van hun utopia. Niemand is de baas (behalve degene die de initiële regels bedenkt). Geld bestaat niet en iedereen mag alles van elkaar lenen. Dus de buurman mag op elk willekeurig moment op onze nieuwe Playstation komen spelen en de pizza’s uit de vriezer pakken en opeten. Andersom mogen mijn kinderen dan altijd zonder te betalen snoep uit de supermarkt meenemen. Ik weet nog niet of dat zo goed zal werken…
Het mooiste punt vond ik het feit dat niemand boos op elkaar moet zijn. Je woont op 1 aarde en daar moet je met zijn allen voor zorgen. Iedereen doet daar zijn best voor. En als iemand eens wat verkeerds doet, verdient hij of zij altijd een tweede kans. Tenzij het een heel ernstig vergrijp is, dan kunnen die 8 miljard mensen samen stemmen om iemand van de aarde te verbannen. Zo is het ook weer.
