We zijn alweer 2 weken terug…
Buiten het feit dat mijn lichaam een aantal dagen van slag was, ben ik dit keer sneller gewend dan in alle afgelopen 7 maanden bij elkaar. De dagelijkse routine zat er al snel weer lekker in. Water koken i.p.v. warm water uit de kraan, douchen in een teiltje, 2x per dag warm eten; alsof we nooit anders hebben gedaan. Gelukkig heb ik ook een paar handigheidjes uit Nederland meegenomen, zoals een flessenwarmer, zeepbakjes, opbergdozen en veel tie-wraps.
Alleen het koude douchen valt weer even tegen, met als gevolg dat ik nu mijn haar al een week niet heb gewassen. Het is vet en ziet er niet uit, dus ik zal er toch echt weer aan moeten geloven. Want je haar wassen met een jerrycannetje boven je kop, dat is niet te doen hoor.
Mommy is back!
Ik kan er niet over uit hoe fijn het was om Patrick weer te zien en te knuffelen. En hoe enthousiast hij “mommy” riep. Heerlijk gewoon!! Ergens voelde het wel alsof we een beetje van elkaar vervreemd waren; hij sprak letterlijk mijn taal niet meer. Ook hij moet dat gevoel hebben gehad, want in de afgelopen weken heeft hij als een papagaai elk van mijn zinnen proberen te herhalen en nu spreekt hij een mooie mix van Engels, Nederlands en Luganda (“mama, me (ik) ook mooi mweire (haar)”).
David had niet alleen ‘zijn meiden’ vreselijk gemist, maar hij had ook een verrassing voor ons: een fantastische nieuwe uitbouw aan ons huis, zodat we nu altijd lekker buiten in de schaduw kunnen zitten. Ook heeft hij een muurtje weggebroken, waardoor je er niet telkens omheen moet lopen om een bordje of een kopje te pakken – vooral vervelend als het regent. Zo zie je maar weer hoe Westers hij kan denken; hij denkt aan hoe je zaken kunt verbeteren.
Lekker vakantie vieren
Cynthia en Marco zijn inmiddels bij ons ingetrokken en zo is het vakantiegevoel compleet. ’s Avonds gezellig Yahtzee of Rummikub spelen met een biertje erbij. Helaas kan ik ’s ochtends niet uitslapen omdat de kids ook gewoon weer naar school moeten. De newly wedded ontdekken ondertussen het land; ze hebben al gorilla’s op 1m afstand gezien, zijn al opgelicht in de taxi en misten zelfs na een paar dagen het Oegandese eten al.
De school is dicht
Zora heeft wat moeite met het wennen op school en zegt dat ze de peuterschool in Nederland leuker vindt. Dat is wel even slikken. Nu ben ik ook niet voor 100% tevreden met dit schooltje, maar toch wel voor 70% – het is dichtbij en voor nu acceptabel. Alleen die slechte communicatie, pffff, daar word ik wel moe van.
Zo kwam ik afgelopen vrijdag bij een behoorlijk stille school aan. Ik had de kids vroeg gewekt en in hun sporttennue’tjes gewurmd want ze zouden hun 1e sportochtend hebben. De juf – die daar ook woont – liet mij weten dat er vandaag geen school is, omdat de kinderen gister laat terug waren van hun trip (ze gingen met de hele school naar 3 fabrieken waar snoep en ijs wordt gemaakt en naar het speelparadijs Freedom City. Wij gingen met Zora en Patrick lekker een dagje zwemmen, omdat ik dat geschikter vindt voor kinderen tussen de 2 en 5 jaar). Op het feit dat de school gewoon maar even dicht gaat als het hun zo uitkomt reageerde ik oprecht geïrriteerd. Op de vraag waarom ze dan niet even gebeld had de avond ervoor, zei ze simpelweg “oh mama-Zora, I’m sorry, I forgot”. En daar zal ik het mee moeten doen.
Geen geld voor het ziekenhuis
Mijn 2e Westerse denkfout in twee weken tijd is mijn liefdadigheid om Grace (onze housekeeper) te willen helpen. Ze is al een tijdje af-en-aan ziek en gaat daarvoor naar de plaatselijke dokter – dokter Robbert. Nu denk ik dat hij best een goede arts is, maar als je als diagnose twijfelt tussen een bacterie-infectie of kanker, dan begin ik daar toch serieus aan te twijfelen.
Als Grace op een ochtend weer eens te laat is, ben ik eerst boos, omdat ik haar al 3x eerder heb gezegd dat ze even moet bellen als ze te laat is (ook lekker Westers gedacht ja), daarna zit ze snikkend aan de keukentafel, omdat ze zich zo ziek voelt. Oké, tijd voor het ziekenhuis denk ik en ik ga met haar mee naar dokter Robbert voor een verwijsbriefje. Ik leg hem zo vriendelijk mogelijk uit dat ik vind dat hij een goede arts is, maar dat in mijn cultuur een second opinion heel normaal is en dat ze in het ziekenhuis bovendien meer resources hebben voor onderzoek. De dokter vindt het prima en schrijft alles netjes op. Met Grace spreek ik af dat ze de volgende dag naar Naguru Hospital gaat. Met wat extra geld voor vervoer boven op haar salaris, denk ik dat we er voor nu alles aan hebben gedaan om haar z.s.m. weer beter te krijgen. FOUT! Als ik de volgende dag aan haar tante vraag hoe het met haar gaat, vertelt ze me dat Grace naar dokter Robbert is, omdat ze geen geld hebben voor het vervoer naar het ziekenhuis….
Van je fouten leer je
Nou, met dit soort situaties zal ik vanaf nu weer om moeten leren gaan. Van heel veel (denk)fouten, leer je heel veel, toch? Mijn flexibiliteit en grenzen worden hier weer aardig op de proef gesteld. Maar goed, anders heb ik niets om over te schrijven ☺.
